woensdag 26 oktober 2011

Positief Opvoeden


“Voor wie is Positief Opvoeden eigenlijk?” vraag ik met een frons in de camera. “Heel goed!” roept de regisseuse. “En nu met een glimlach!” Oja, haha. “Voor wie is positief Opvoeden eigenlijk?” herhaal ik met een glimlach en mijn liefste stem. “Iets pittiger mag wel. Je hebt volgens mij een heel zacht karakter, maar…..” Ik zucht. Een zacht karakter. Ik zou eens willen dat het niet zo was. “Ik zal het niet laten merken!” zeg ik. Dat is ook niet de bedoeling. Ik moet wel laten zien dat ik een lieve moeder ben.  De derde keer gaat het goed. Ik mag het nog een paar keer herhalen. 

Toen ik de oproep op twitter zag staan om mee te werken aan een spotje voor Positief Opvoeden heb ik meteen gemaild. Leek me wel leuk. Vervolgens meteen vergeten. Tot dat telefoontje kwam. Natuurlijk kan ik vrijdag! Geen probleem! Kinderopvang beschikbaar? Perfect! We zullen er zijn. Als ik het Rembrandpark uit kom fietsen wil ik gaan zoeken. Maar dan zie ik het straatnaambordje en besef ik dat we het gewoon gevonden hebben. “We zijn er gewoon!” roep ik enthousiast tegen Dunya, die voorin de bakfiets zit. Terwijl ik meestal verkeerd fiets en met de kaart in mijn hand moet zoeken enz. Dunya wordt net zo enthousiast als ik. “We zijn er gewoon!” roept ze uitgelaten als ik de bakfiets parkeer. Ik zie ook meteen het gebouw waar we moeten zijn. “De bockesprong” : Een OKC, GGD, kinderdagverblijf, bso, basisschool, logopedie, en vast nog meer wat ik niet heb ontdekt. Een prachtig gebouw. Dunya gaat op ontdekking uit en voor ik het weet zit ze op de bso te spelen. Ik vraag de leidster of het geen probleem is, maar ze geeft aan dat ze lekker kan spelen en dat ze er geen bezwaar tegen heeft. Dunya voelt zich meteen thuis. Af en toe komt ze even kijken wat ik aan het doen ben. 
In de ochtend doe ik mee aan een workshop van Positief Opvoeden. Ik geef antwoord op vragen die gesteld worden, knik bevestigend bij verhalen van andere ouders en luister geconcentreerd naar de cursusleidster. Allemaal voor een paar minuten film. Grappig wat er allemaal bij komt kijken. Ik kijk mijn ogen uit en geniet. Tussendoor gesprekjes met andere ouders die ook enthousiast zijn en vinden dat ik het goed doe. Ik word helemaal vrolijk van al die complimentjes…

Na de workshop worden er filmpjes opgenomen met korte stukjes tekst. Buiten. “Is Positief Opvoeden ook voor mij?”  Oh wacht even, een vliegtuig. Oh nee, ze zijn daar stenen aan het slijpen. Wacht even, een scooter rijdt twee keer langs. We wachten weer even. Echt leuk dit. De sfeer is goed, de mensen zijn leuk. “Als je je niet op je gemak voelt bij het filmen, ligt dat aan de cameraploeg. Die moet jou op je gemak stellen!” hoorde ik van te voren van een deskundige op gebied van radio en tv. Ik vertel het aan iemand van het team als we naar binnen lopen. “Was je zenuwachtig?” vraagt ze. “Helemaal niet!” zeg ik “Dat vind ik best gek, want de camera stond wel heel dichtbij. Ik dacht dat ze van een afstandje zouden inzoomen.”  Ook het steeds opnieuw doen vind ik niet erg. Ik had verwacht dat ik na drie keer wel ongeduldig zou worden, maar dat is helemaal niet zo. 

’s Middags moet ik deelnemen aan een lezing. Ik krijg een vestje dat ik aan moet trekken, want is zogezegd een nieuwe dag. Echt grappig. Ik ben alleen wel dusdanig moe door een combinatie van een gebroken nacht, een intensieve ochtend en het lange wachten tot het middagprogramma begint. Ik rommel tijdens een overlegmoment snel in mijn tas op zoek naar zoetigheid. Ik vind nog een paar stoffige dropsleutels. Maakt niet uit. Een energiestoot heb ik nodig en daarna gaat het beter. Na afloop van de opnames moet ik een formulier ondertekenen waarmee ik toestemming geef om de beelden te gebruiken. “Ik mag hopen van wel” lach ik. “Anders heb ik hier de hele dag voor niks gezeten!” Ik krijg een leuke cadeaubon mee naar huis. 
Het is nog even een hele tour om Dunya mee naar huis te krijgen. Ze wil blijven bij “het filmpje”.  Kunnen ze meteen zien dat ik de cursus Positief Opvoeden nog niet heb gevolgd. Maar daar ben ik inmiddels mee begonnen! Bij de volgende opnames gaat het vast veel beter met consequent zijn en doorpakken. Ik hoop tenminste dat er een volgende keer komt, want het was hartstikke leuk om mee te doen! 

"Het filmpje” is al te zien op de website van Positief Opvoeden. Mijn tekst is niet meegenomen, helaas. Misschien bewaren ze het voor een volgend spotje. Bovendien, ik moet klein beginnen. Het ochtendprogramma is wel gebruikt en daar ben ik goed in beeld en ook de schrijvende hand in het spotje is van mij! Goed opletten dus!

zondag 23 oktober 2011

Ik heb lief de aarde en de mensen

                           "Maar sterft een mens, het is voorbij, 
                            een laatste adem voorgoed voorbij...." 

De Dominicuskerk is bomvol deze zaterdagmiddag. Ik zie achterin mensen staan. Wij zitten met een enorm koor voorin de kerk. Rosa speelt met de hond van een koorlid en ik geef haar de Doedel die Dunya en ik samen hebben uitgezocht. Ze wilde er eigenlijk twee kopen. "Ook voor de papa van Rosa!". Onvoorstelbaar hoe slim ze is, mijn kleine meisje. Ze heeft het echt wel begrepen. Ik merk het aan alles. En juist dat is zo confronterend. Als ze op een avond in paniek wakker wordt en "mama, mama" roept, voel ik de angst bij haar. Misschien is het mijn angst die ze voelt en overneemt. Ineens het besef dat dit kan gebeuren. Dat een kind opeens zomaar geen moeder meer heeft. Het duurt erg lang voordat ik haar heb kunnen kalmeren. Ze klampt zich aan me vast en zegt dat ik niet weg mag gaan. Wat moet ik zeggen? Dat het nooit zal gebeuren? Want ze heeft het duidelijk niet alleen over vannacht. Al deze dingen draag ik mee en spelen mee bij mijn verdriet om Petra.

Tom vraagt iedereen in de kerk om hard mee te zingen, ondanks de tranen. We doen ons best. Als ik me probeer voor te stellen wat voor immens verdriet deze familie draagt breek ik opnieuw. Naast me vraagt iemand of het gaat. "Ik moet niet nadenken" fluister ik terug. Ze knikt. Anders red ik het niet. Het wordt een prachtige dienst, met veel mooie woorden van afscheid en fijne herinneringen. Door alles heen voel je het verdriet, maar ook de vreugde die Petra bij deze mensen bracht. 
De muziek, het zingen, het is prachtig om te doen, maar het roept ook veel emoties bij ons op. Toch blijven we overeind en zijn we er voor elkaar. Dat is ook mooi. Het is een enorm lange dienst, met ontzettend veel muziek. Op de begraafplaats is het ook erg druk, zoveel mensen die mee zijn gegaan. Wat een bloemen ook, prachtig. Ik heb bewondering voor Tom zoals hij deze dag doorstaat. Ik denk dat als je zoiets overkomt, je zelf van binnen ook een beetje sterft. Maar gelukkig zijn er kinderen om voor door te gaan. Het is enorm confronterend. Als ik Rosa bij de foto van haar moeder zie staan, besef ik dat het mij ook kan overkomen. Dan blijft Dunya helemaal alleen achter. En juist daar moet ik niet bij stil staan, dan word ik gek!

De volgende ochtend staan we als koor weer te zingen in de Nieuwe Liefde. Geen uitgedund koor. We zijn met veel mensen. We hebben elkaar nu nodig. Dunya wilde perse mee. Huilend ging ze met papa mee. Ze wilde mee naar Rosa. Ik zei dat ik niet wist of Rosa wel komt. Ik had gelijk. Bovendien zei ik dat ze een keer mee mag als we allemaal wat minder verdrietig zijn. Ze is het er niet mee eens. Met een zwaar gevoel fiets ik naar de Nieuwe Liefde. 

De hele dienst gaat het goed. Ik bedenk dat ik de meeste tranen wel heb gestort gister en verbaas me erover dat ik zo goed mee kan zingen. Af en toe knipper ik flink omdat mijn ogen vol tranen staan, maar een moment later luister ik rustig naar de woorden van gedachtenis voor Petra. "Dit gaat goed" denk ik nog bij mezelf. Maar bij het slotlied voel ik de emoties van de mensen om me heen en biggelen toch weer de tranen over mijn wangen. Na afloop van de dienst gaan we even zitten en zuchten we eens diep. "Het ging al veel beter dan gister" zeg ik dan tegen mijn koormaatje die naast me zit. We lachen elkaar even toe ondanks onze tranen. Maar dan zet de pianist het lied van Petra in, dat we gister ook gezongen hebben. We zingen dat in tranen mee. 

"Ik heb lief de aarde en de mensen,
de Levende, mijn God
met heel mijn hart, ziel, kracht en verstand."
"Mensen worden oud en grijs.
geen god die ons in leven laat.
In pijn en barensnood zijn wij geworden,
weten van verlies, rouw, dood en verderf." 

Na afloop praten we nog wat met elkaar. Allemaal met tranen in onze ogen. "Dit zal nog wel een poosje blijven" zegt iemand. Dat is zo. Ik was van plan om te stoppen met huilen na vandaag. Maar het zal geleidelijk aan moeten gaan. En dan nog. "Muziek is emotie" zei iemand na de dienst. We hebben het wel vaker, momenten dat we even vol schieten. De teksten zijn vaak zo raak geschreven en op verschillende situaties toe te passen. Dit is zo groot, dit is niet in een weekend over. Maar we doen het gelukkig met elkaar. 
Als ik thuiskom in een stil huis ga ik op de bank liggen. Even tv kijken. Als ik wakker word heb ik de halve serie gemist. Ik zet m nog maar een keer aan. Ik ben moe. Moe van alle emoties. Deze middag doe ik niks. Vanaf morgen begint het gewone leven weer. Straks maar eens mijn huiswerk voor de cursus erbij pakken.



vrijdag 21 oktober 2011

Petra

 "Zit je rustig?" zegt de stem aan de andere kant van de lijn. Dit is niet goed. Ik plof neer op mijn bed. Dit is helemaal niet goed. "Petra....van Tom...." Verbijsterd hang ik even later op. Ik wil huilen, maar ik weet ook meteen dat dit nu niet zal komen. Bij mij duurt het even voordat het is geland. Het nieuws over het verschrikkelijke ongeluk staat al op teletekst en ik  was het net aan het lezen toen mijn mobiel ging. Ik blijf het onwerkelijk vinden. Het kan gewoon niet waar zijn. Ondanks dat ik in de loop van de week wel berichten op Petra's Facebook zie staan. Het is echt. Ze is er niet meer. Ik vermijd de foto's van het ongeluk, die in kranten en op internet verschijnen.

 Ik zet wel meteen een berichtje op mijn Facebook-pagina. Een naam noem ik niet, omdat ik ervan uit ga dat niet iedereen het bericht al heeft gehoord.  Ik ga regelen, organiseren. Donderdag moet ik naar de koorrepetitie. Met wat medewerking van iedereen lukt het om erbij te zijn. Ik moet even slikken als ik de Dominicuskerk binnenkom. We knuffelen elkaar, er wordt gezoend. Daarna gaan we allemaal zitten en nemen we de muziek mee voor de begrafenis. Het is veel. Mooi. Tom komt binnen. Hij is onze dirigent en hij wil op de begrafenis van zijn vrouw zelf dirigeren. Diep respect dat hij dat kan. Tegelijkertijd weet ik dat het kan, dat is een soort oerkracht dat je op het moment dat het moet daar staat. Ik wil het ook, zingen daar, op die begrafenis. Het laatste wat we nog kunnen doen voor haar. En het enige wat we kunnen doen om Tom en alle anderen te steunen. Er zijn. 

Als ik dat kleine meisje zie langs huppelen komen de tranen. Vier jaar en geen moeder meer. Ze is drie dagen ouder dan Dunya. Ik breek. In de pauze kunnen we Tom een knuffel geven en dat voelt goed. Maar mijn tranen blijven komen. Elke keer als ik Rosa zie stokt mijn adem. 
Er komt iemand van het koor naar me toe. "Onvoorstelbaar hè, als je zelf een dochter hebt!" Ik kan alleen maar knikken. "Ze schelen drie dagen" fluister ik "En Petra en ik zijn even oud". Ik praat nog steeds in de tegenwoordige tijd. Alsof ze elk moment weer binnen kan komen lopen. We hadden nauwelijks contact. Af en toe via Facebook en we kenden elkaar natuurlijk wel van de ekklesia. Toch voelt dit nu heel dichtbij. Anders dan bij oma. Toen was ik wel verdrietig, maar er was wel een gevoel van: "Het is goed zo". Maar dat is natuurlijk iets anders dan een mama van een meisje van vier jaar, die 37 jaar was en nog volop in het leven stond. Van berusting is geen sprake. Alleen een machteloos gevoel en intens verdriet voor de mensen die achterblijven.

Als Dunya de volgende morgen bij mij in bed kruipt vertel ik dat ik wel erg verdrietig ben om de mama van Rosa. Ze slaat haar armpjes om me heen en zegt: "Niet verdrietig zijn mama. Ik heb toch wel een mama?". Ik leg mijn hoofd tegen haar aan en huil. Dunya troost mij. En ze heeft gelijk als ze zegt dat het nu genoeg is. Ik kan niet de hele dag blijven huilen. 

We gaan straks maar even een Doedel kopen, voor Rosa.... Ik moet toch iets met dit machteloze gevoel. Zaterdag is de begrafenis. Het wordt een bijzondere dienst, voor een bijzonder iemand. We zingen een lied dat Petra zelf geschreven heeft. "Ik heb lief de aarde en de mensen". Het verdriet brengt ons als koor heel dicht bij elkaar. We doen dit samen. En we moeten elkaar steunen.

Een vlucht over de vakantie met de Amsterdamse Stadspas

Bij This is Holland vlogen we samen over Nederland. Een onvergetelijk avontuur!   Stadspas De Stadspas is een waar feestje, z...