dinsdag 17 oktober 2017

Afscheid van burgemeester Eberhard van der Laan



Dunya schrijft in het condoleanceboek voor burgemeester van der Laan.
  
Burgemeester Eberhard van der Laan overleden
“Zojuist bereikt ons het bericht dat burgemeester Eberhard van der Laan van Amsterdam is overleden”. Het is vrijdagochtend, bijna acht uur en we zitten nog aan het ontbijt. We schrikken allebei enorm. Natuurlijk zat het eraan te komen, maar dat het zo snel zou gaan, dat had ik niet verwacht. Nog maar twee weken geleden legde hij zijn taken neer als burgemeester en ik had gehoopt dat hij nog even kon genieten van zijn gezin. Diep in mijn hart bedacht ik toen wel dat het nu wel snel bergafwaarts zou kunnen gaan met hem, maar die gedachte heb ik snel weer diep weggestopt.
Amsterdammertje van het jaar
Het bericht grijpt mij heel erg aan. In de ochtendspits van eten, tandenpoetsen, haren borstelen, huppakee naar school, droog ik mijn tranen die steeds terugkomen. “Kom op, nu niet” spreek ik mezelf toe. We gaan naar school en als ik kinderen ophaal voor het lezen vraagt de juf geschrokken: “Wist jij dat? Ik hoor net dat burgemeester van der Laan is overleden!” Zij is ook heel ontdaan. Ik knik. “Weten jullie nog dat Dunya bijna Amsterdammertjevan het jaar was? En dat we foto’s hebben laten zien van haar en de burgemeester op het podium van de schouwburg?” vraagt ze aan de kinderen die nu groep zes zijn.
Applaus voor burgemeester van der Laan
Die herinnering hebben we in elk geval. Die pakt niemand ons meer af. Het was een goeie en fijne burgemeester voor Amsterdam. Dat bleek wel uit het applaus dat georganiseerd werd toen hij zijn taken neerlegde omdat het niet meer ging. Amsterdam liep massaal uit naar de ambtswoning van de burgemeester. Wij keken naar At5. Dunya vond het een beetje eng om er naar toe te gaan, tussen al die mensen. Er werd minutenlang geapplaudisseerd voor Eberhard van der Laan die zo hard heeft gewerkt voor de stad. En daarna werd “Aan de Amsterdamse grachten” ingezet. Dunya zong uit volle borst mee, maar ik moest al snel afhaken. Ook toen stroomden de tranen over mijn gezicht, want het was ontroerend en tegelijkertijd zo triest omdat het een onomkeerbaar afscheid was. Wel prachtig, omdat hij het heeft kunnen zien en horen en ervan heeft genoten zoals zijn vrouw zei.
Publiek afscheid
Er komt een publiek afscheid van burgemeester van der Laan. Op vrijdag kunnen we allemaal langs de kist lopen in het Concertgebouw. Ik aarzel. Waarschijnlijk staan we heel lang in de rij en dat wordt best zwaar. En houdt Dunya dat vol? Heeft ze daar zin in? Ik denk dat we hem gewoon op onze manier herdenken, zoals hij met Dunya op het podium stond. Als ik het tegen Dunya zeg denkt ze even na. “Dat begrijp ik wel, maar ik wil hem nog één keer gedag zeggen, ook al is hij dood….” Ik knik bedachtzaam. “Dus jij wilt er wel naar toe? En misschien uren in de rij staan om uiteindelijk langs de kist te lopen?” vraag ik voor de zekerheid. Ze knikt bevestigend.
Museumplein
Op vrijdagmiddag fietsen we naar het Museumplein. “Staat die politie hier ook vanwege het afscheid?” vraagt Dunya verbaasd. “Ja, om ervoor te zorgen dat het rustig blijft. Dat er geen gekke dingen gebeuren. Dat we hier veilig kunnen staan. Om in te kunnen grijpen als er iets mis gaat. Gewoon om het in de gaten te houden” leg ik uit. “Moet ik wel mijn fiets op slot zetten?” vraagt ze zich af. “Dat zou ik wel doen, maar de kans dat ie gestolen wordt is inderdaad niet zo groot aangezien er twee agenten naast staan!” glimlach ik.
Lange rij
We lopen om het gebouw heen en schrikken van de enorme rij waar geen eind aan lijkt te komen. Nog een hoek om en daar eindigt de rij. We sluiten achteraan en schuifelen langzaam vooruit. De sfeer in de lange rij is gemoedelijk. Na zo’n twee minuten kijk ik achterom. “Kijk nou!” zeg ik verbaasd tegen Dunya. “Moet je eens kijken wat een rij er achter ons staat. Het gaat best snel dus!” Voor ons staan mensen die dat bevestigen. Bijzonder hoe vriendelijk en bijna gezellig de stemming is. Dat is wat Eberhard van der Laan wilde. Mooi dat het juist op dit moment zo goed lukt. Volgens de media is de wachttijd een uur, maar zo voelt het helemaal niet. Er is veel afleiding. Buiten ziet Dunya Saïda van At5. Die kent ze nog. Ze zwaait, maar ze ziet haar niet en ze staat te ver weg om te roepen.
  
  "Zorg goed voor onze stad en voor elkaar"


Brief van de burgmeester
“Zorg goed voor onze stad en voor elkaar” leest Dunya op de gevel van het Concertgebouw. “Heeft hij dat gezegd?” vraagt ze. “Ja, dat stond toch in zijn laatste brief aan de mensen in Amsterdam?” zeg ik verbaasd. “Brief?” vraagt ze. “Heb ik jou die brief niet laten lezen?” Ze schudt haar hoofd. Ik ga op mijn telefoon zoeken. Dit is wel erg. “Heb je de eerste brief ook niet gelezen?” vraag ik dan. Ze haalt haar schouders op. Nee dus. De eerste is snel gevonden en als ze hem heeft gelezen is ze onder de indruk. Dan zoek ik de tweede die ze ook leest. Mooi vindt ze het, maar ook wel triest. Zeker nu we weten hoe het afgelopen is. “Vaarwel”, zijn slotwoord, daar kreeg ik toen ik het de eerste keer las ook al tranen van in mijn ogen.
Concertgebouw
Er worden bekertjes met water uitgedeeld en binnen kunnen we thee en koffie krijgen. Lekker. Dunya drinkt ook thee, daar word ik een beetje blij van. Zo lukt het toch om onbewust weer wat drinken binnen te krijgen bij haar. In de hal van het Concertgebouw hangen veel foto’s van onze burgemeester. Foto’s van zijn inhuldiging, van de rondvaart van het Nederlands Elftal in 2010 van Eberhard van der Laan als wethouder van Amsterdam. Zoveel verschillende foto’s. De foto van de burgmeester met de koning, nog maar heel kort geleden, waarop Willem Alexander de zieke burgemeester een arm geeft en hem in de auto helpt blijft heel ontroerend en ook confronterend. Zolang hij werkte leek het nog wel redelijk te gaan, maar op dat moment zagen we toch hoe slecht het met hem ging. Kort daarna stopte hij met werken.
Condoleanceboeken
Het gezellige geroezemoes wordt in de hal steeds zachter. We kunnen een boodschap achterlaten in de condoleanceboeken die overal liggen. “Bedenk even of je iets wilt opschrijven en wat” fluister ik tegen Dunya. Even later vraag ik of ze het al weet. Ze knikt. We gaan de rij uit en beginnen allebei te schrijven in een leeg boek. Het verhaal van Dunya is prachtig. “We hebben genoten van u als burgemeester” om daarna uit te leggen wie ze is en wanneer ze met hem en miss Amsterdam op de foto is geweest. We hebben hem een kaart gestuurd, twee weken geleden, met de foto. Ze eindigt haar verhaal met: “Wij als Amsterdammers zullen u missen”. Ik krijg er weer tranen van in mijn ogen en knik haar toe. “Mooi gedaan lieverd!” We voegen ons weer in de rij.
Een bloemenzee
“Wat een jonkie nog” fluistert Dunya lachend terwijl ze naar een foto wijst van een jonge Eberhard met een grote bos donker haar. Daarna wordt het steeds stiller. We komen dichterbij. Een brok in mijn keel, druk op mijn borst. We fluisteren dat we de bloemen zo prachtig vinden. Een beetje spijt dat we er niet aan gedacht hebben om bloemen mee te nemen. “Onze bloemen zullen ze vast niet missen” fluister ik. Het is een grote bloemenzee in de gang. Dunya wijst op de kransen bij de kist. Er is gevraagd om het afscheidsmoment zo kort mogelijk te houden. We blijven heel even staan, brengen een laatste groet aan onze geliefde burgemeester en lopen door. Nog meer bloemen en nog meer foto’s. Dan komen we bij de uitgang, waar een doos tissues uitnodigend op een tafeltje staat. Dunya grist er eentje uit en droogt mijn tranen. 


Een stad in rouw
Amsterdam is een stad in rouw. Burgemeester Eberhard van der Laan is niet meer en hij heeft veel voor de stad betekend. Politie en brandweervoertuigen rijden met rouwlinten. Het Nederlands Elftal neemt een minuut stilte in acht voor een belangrijke wedstrijd. AJAX kiest juist voor een minuut lang applaus. Vlaggen hangen halfstok, ook aan de Westertoren die we vanuit de slaapkamer kunnen zien. Alle media staan in het teken van dit verlies. Pas na de begrafenis pakt Amsterdam de draad weer op. Eberhard van der Laan is in besloten kring begraven. Moge hij rusten in vrede.


Niet zomaar een burgemeester
Een paar dagen later wordt er op de radio gesproken over een nieuwe burgemeester. “Ik wil geen nieuwe burgemeester!” zegt Dunya boos. “We moeten toch een burgemeester hebben, want het werk gaat door” zeg ik voorzichtig. “Dan moet hij wel net zo aardig en net zo goed zijn als burgemeester van der Laan!” zegt ze stellig. “Want het was niet zomaar een burgemeester!” Ze heeft gelijk. “Dat hoop ik ook. Het zal niet meevallen om een geschikte kandidaat te vinden. Maar wie het ook wordt, die verdient een eerlijke kans!” Dunya heeft gelijk: Wij Amsterdammers gaan Eberhard van der Laan enorm missen. We hadden hem graag nog lang als burgemeester gehouden, maar het mocht niet zo zijn. We denken ook aan zijn gezin, zijn kleine en grote kinderen, die verder moeten zonder vader. “Zorg goed voor onze stad en voor elkaar”. Ik hoop dat we die opdracht blijven waarmaken.

zaterdag 7 oktober 2017

Staken in onderwijsland op de dag van de leraar.



 
 
Staken in onderwijsland
Opnieuw werd er gestaakt in onderwijsland. De meeste scholen in het basisonderwijs bleven gesloten op 5 oktober 2017, de dag van de leraar. In Den Haag was een manifestatie, voor leerkrachten. De opkomst was overweldigend. Ik lees ergens dat de staking in principe niet bedoeld is voor onderwijs ondersteunend personeel. Waarschijnlijk krijgen onderwijsassistenten genoeg betaald, als ze een baan hebben.
Kleuters of pubers?
Waarom staken leerkrachten? Ze willen qua salaris gelijk getrokken worden met het voortgezet onderwijs. Het is natuurlijk ook denigrerend als een staatssecretaris zegt dat leerkrachten die met pubers werken een veel zwaardere baan hebben dan iemand die lesgeeft in een kleutergroep. Als ik tussen die twee opties moet kiezen dan ga ik ook voor het voortgezet onderwijs. Kleuters lesgeven is mega zwaar. Dat moet echt je roeping zijn om dat te kunnen. Je kiest de doelgroep die bij je past en dus verschilt het per persoon welke leeftijdsgroep zwaarder is. Dat vind ik dan ook een raar argument.
Aantrekkelijker
Verder willen ze dat leerkracht een aantrekkelijker beroep wordt, zodat er meer leerkrachten beschikbaar zijn. Daardoor kun je de werkdruk verlagen. Er is al een lerarentekort en dat neemt alleen maar toe. Mensen worden ziek door de hoge werkdruk. Die werkdruk gaat soms ten koste van de werksfeer. Daar kan ik me best iets bij voorstellen. Het werk van leerkrachten is veel en uitgebreid. Gesprekken met ouders, IB-er, externe behandelaars, vakleerkrachten, directie, handelingsplannen en rapportages schrijven, groeidocumenten invullen, onderzoeksverslagen lezen. Daarnaast ook nog lessen voorbereiden en werk van de kinderen nakijken. En een schooldag draaien. Pauzes schieten erbij in. Het is veel, voor relatief weinig geld. En er zijn geen of te weinig invallers beschikbaar, wat ten koste gaat van het onderwijs van onze kinderen.
Leerkrachten
Tot slot, willen ze ook graag meer ondersteunend personeel. Daar mag ik dan even om het hoekje kijken. En daar wringt bij mij de schoen. Een collega van mij zei vlak voor mijn afscheid dat ze graag een deel van haar salaris zou inleveren, als ze daarvoor in de plaats een onderwijsassistent zou krijgen. Dat was een onverwacht geluid. De meeste leerkrachten willen als het kan allebei, maar als ze moeten kiezen gaan ze voor meer salaris. Dat is ook wat de boventoon voert. Dus twijfel ik af en toe stiekem, in het geheim en heel soms voorzichtig hardop, over het argument werkdruk verlagen als ze staken. Het is maar net door welke bril je kijkt natuurlijk.
Leestoetsen
Er wordt deze keer een hele dag gestaakt. Voor de zomervakantie begonnen de scholen op een dag een uur later. Ik moest gewoon werken, wij hadden studiedag en begonnen dus op de normale tijd. Ik zag geen kans om dat voor een keer te veranderen. “Gewoon Dunya even ergens onderbrengen” was het antwoord en mensen haalden letterlijk hun schouders op. Ach, een uurtje, wat maakt het uit? Gelukkig had één van onze lieve oppassen examen gedaan en had zij tijd om Dunya naar school te brengen. Dat kost geld, maar dat is mijn probleem. Ik vind dat lastig, omdat ik als onderwijsassistent een bijdrage kan leveren aan het verlagen van de werkdruk. Wel zijn we alle drie erg blij met deze oplossing. Dunya en de oppas omdat ze het zo gezellig vinden en ik omdat ik weer kan slapen nu er een oplossing is.
Werkdruk
De werkdruk voor mij was niet erg hoog vond ik toen ik nog werkte. Al had ik soms meer tijd nodig voor kinderen. Wat de grootste druk op mij legt als ik werk, is het combineren van werk en thuis. Werken is fijn, maar als er iets is met mijn kind, dan heb ik wel een probleem. Wie zorgt er voor Dunya? Wie zorgt dat ze op tijd de deur uitgaat? Ze kan wel alleen naar school, maar als ik haar loslaat en zeg dat ze op tijd de deur uit moet gaan, dan is ze zeker veel te laat. Ik heb nou eenmaal niemand in de buurt die ik kan vragen om Dunya een uurtje op te vangen en naar school te brengen. Net als de school niemand anders heeft die zomaar even kan komen toetsen bijvoorbeeld.
Salaris
Dat het staken ook niet bedoeld is voor onderwijsondersteunend personeel vind ik een teken aan de wand. Onderwijsassistenten komen qua salaris van zijn lang zal ze leven niet in de buurt van leerkrachten. Een collega zei altijd als ik vrij was: “Wat heerlijk. Ik wilde dat ik dat kon zeggen!”. Ik voelde me dan schuldig dat ik naar huis mocht en zij niet, ook al kreeg ik maar tot half drie betaald. Een juf bij Dunya op school zei dat die collega’s dan vast ook mijn salaris wilden overnemen. “Ja” zei ik “Met alle toestanden rondom mijn uitkering erbij!”
Baan als onderwijsassistent
Ik klaag niet over mijn salaris. Ik ben al tevreden met een langdurige baan als onderwijsassistent. “Ze moeten blij zijn dat ze iets krijgen!” vindt Dunya. Lekker bijdehand. Ze weet dat ik meer dan een jaar met behoud van uitkering heb gewerkt. Drie dagen werken, zonder er salaris voor te krijgen. Zelfs geen vrijwilligersvergoeding. Eenmalig is de overblijf van Dunya vergoed. Dus ja, ik ben inderdaad allang blij als ik salaris krijg voor mijn werk. Maar dat is omgekeerde wereld, dus dat kun je de leerkrachten niet aanrekenen. “Als ze staken hoef ik mooi niks te regelen voor de dag van de leraar” zeg ik baldadig tegen Dunya. Natuurlijk kom ik daar later op terug. Ook wel erg flauw van me.
Recht om te staken
Ze hebben het volste recht om te staken. Dunya is een dagje vrij. Een studiedag heeft het bestuur ervan gemaakt. Dit om ervoor te zorgen dat leerkrachten onderling niet in conflict raken als de ene wel wil werken en de andere niet. Dat is slim opgelost. We zijn gewoon thuis, dus dit keer levert dat voor mij geen problemen op en neem ik die vrije dag gelaten aan. Dunya heeft een vriendinnetje van kamp op visite en het wordt een erg gezellig dag. Dus maak ik er deze keer geen scene van. Ik, als gevoelige moeder, ben vaak genoeg kritisch over wat er wel en niet gedaan wordt en over de manier van communiceren op school. Als het niet nodig is hou ik liever mijn mond.
Petitie
Wel heb ik als steun voor mijn collega’s en de leerkrachten van Dunya’s school de petitie getekend. Mijn eigen principes zijn daaraan ondergeschikt, want helemaal kom ik daar toch niet uit. En iedereen vecht voor zijn eigen belangen. “Daar ben ik het niet mee eens!” roept Dunya. “Mensen moeten ook aan een ander denken!” Daar zit wel wat in, maar dat geldt ook voor mij. Ook ik ging ooit staken, toen ik in Dalen werkte. Natuurlijk kwam het later tot een akkoord, al betwijfel ik of dat iets te maken had met de staking. Natuurlijk schoot ik er niks mee op. Ik kreeg pas vele jaren later een reguliere baan als onderwijsassistent toen ik in Amsterdam ging wonen.
Signaal afgeven
Ik vind een signaal afgeven goed. Het onderwijs moet verbeterd worden. Er moeten meer handen in de klas, er moet een conciërge zijn en er moet iemand zijn op de administratie. Geef aan dat de kinderen niet de zorg krijgen die ze verdienen en die ze nodig hebben. Dat begrijpt de politiek wel, want een dag voor de staking lekt uit, heel toevallig, dat er vijfhonderd miljoen extra komt voor het verlagen van de werkdruk. Maar over salaris wordt niet gesproken en dus gaat de staking door. Wat als er geen akkoord komt? Dan gaan ze in november twee dagen staken. En dan? Een week? Wat gebeurt er als ouders in verzet komen tegen het actievoeren? Het begrip neemt snel af denk ik. Maar als je dit zegt zijn de reacties op internet heel fel. Problemen van ouders met opvang, halen het niet bij de problemen van leerkrachten. Tja, zo kweek je natuurlijk begrip, of toch niet?

Dag van de leraar
Wij vermaken ons wel, die ene vrije dag. Zolang ik niet werk zijn twee dagen vrij ook goed. Ik hoop dat het nieuwe kabinet meer geld wil uittrekken voor het onderwijs. Misschien kunnen ze zelfs meer banen creëren, want ik wil graag weer aan het werk als onderwijsassistent. Het is hard nodig dat er meer geld komt voor verbetering van het onderwijs. Het gaat goed, maar kan beter. Mensen doen wat ze kunnen, daar heb ik geen enkele twijfel over. Maar er kan meer, met meer mensen, als er een hoger budget beschikbaar is. Laten we hopen dat het nieuwe kabinet dat ook inziet. Dan hoeft niemand meer te staken en krijgen onze kinderen het onderwijs wat ze verdienen. En omdat ik natuurlijk hun werk wel waardeer, vieren we als ouderraad toch de dag van de leraar, maar dan een dagje later.

Afscheid van burgemeester Eberhard van der Laan

Dunya schrijft in het condoleanceboek voor burgemeester van der Laan.    Burgemeester Eberhard van der Laan overleden “Zojuist ...